چقدر دلم دیوانه بازی میخواهد. دلم لک زده لباس گرم بپوشم و قدم زنان بروم و بروم و هی بروم و بروم و ..... بروم تا جایی که بدانم تو آنجا منتظری .... بدانم که تو جایی در این شهر ادکلن مردانه ی مورد علاقه ام را پاشیده ای رو ی کت ات و منتظر منی! مثل این دختر پسرهایی که قرار میگذارند و یک ساعت جلوی آینه تیپ میزنند و میروند تا عاشقی کنند...برویم تا عاشقی کنیم. برویم و ناگهان روبه رو شویم. کلی ذوق کنیم و چشمهایمان شادی ببارد.توی راه آمدن حتما کلی ته دلم خالی میشود و سیروسرکه وار میجوشد. بعدتو بمی آیی جلو و سلام گرم و لبخند تازه نفسی تحویلم میدهی و ازم اجازه میگیری تا دست هایم را بگیری ...من هم دستهایم را لاک زده ام حتما برای تو ... بعد برویم توی یک کافه ی معمولی و دو فنجان قهوه ی تلخ سفارش دهیم.بعد تو مرا شگفت زده کنی.. با حرف های تازه ، نگاه های نافذ و یک قوطی کوچک که به سلیقه ی مردانه ات کادو کرده باشی!و یک شاخه رز قرمز یا سفید کنارش گذاشته باشی. بله آقای سین ... این روز ها دلم یک تحول بزرگ میخواهد... یک هیجان ... یک اتفاق ... عشق نو نوار شده این روزها دلم دیوانگی میخواهد این روزها دلم لک زده

چشمهای من خیلی وقت است که مرده اند ...

این را امروز جلوی آینه فهمیدم.همانجایی که خط چشمم مثل سابق خودنمایی نکرد! همانجا بود که دیدم چشمانم اصلا برق نمیزنند. درست مثل خشت خام!

مثل خط لبخندم که روز به روز کم رنگ تر میشود این روزها ...

راستی تو فکر میکنی چرا؟

باران هم برای خودش باید قاتل تحت تعقیبی باشد.بس که مرا کشت و فرار کرد.

امشب چقدر دلم میخواست تن نازکم را به دست لطیف باران بسپارم.

حسرت رها کردن موهایم زیر باران و چرخیدن و چرخیدن و شیشه ی نم داری که دلم را خراش میدهد.

بعضی حرف ها را نه میتوان گفت، نه میتوان نگفت!

این حرف ها را باید بغض کرد و قورت داد و زیر سیبیلی دکشان کرد. مثل شربت اکسپکتورانت دوران کودکی! همچین حرف هایی خیلی ثقیل اند.خیلی... حتی توی ماشین که خیلی خوشحالی و داری با خودت آواز میخوانی توی دلت و از آینه ی بغل به تیپ دانشجویی و چادر اتو کشیده ات میبالی می آیند و یقه ات را میچسبند و تا گریه ات را نبینند هم از رونمیروند.

دربرابر این حرف ها تنها چاره ای که داری سنگ شدن است.

نقطه سر خط.